Verteld door Carlos, woonbegeleider bij YOIN, docent en initiatiefnemer van de eerste ISK in Apeldoorn

In 2016 was er in Apeldoorn nog geen ISK-school. Dat betekende dat de jongeren van YOIN, en eigenlijk alle jongeren die recent vanuit het buitenland binnen de gemeente kwamen wonen, geen school hadden om naartoe te gaan. 

Geen lessen, geen structuur en geen dagritme. Binnen YOIN was het absoluut geen optie om deze kinderen de hele dag thuis te laten zitten. Ze hadden school nodig om zo snel mogelijk de Nederlandse taal te leren en houvast te vinden in een nieuw land. 

Het telefoontje van Elli

Elli liet het er niet bij zitten en belde mij meteen. Ze zei: “Carlos, er is op dit moment geen ISK in Apeldoorn. De gemeente en onderwijsinstellingen zijn ermee bezig, maar het kan 2 tot 3 maanden duren voordat die van start gaat.” Ze vroeg mij of ik in de tussentijd dagbesteding kon opzetten voor de jongeren. Mijn antwoord was snel: ‘Ja.’ Ik stelde voor om de jongeren zelf les te geven, zodat zij elke dag een vast programma zouden hebben van 8:30 tot 16:00 uur. 

Van idee naar onderwijs

Ik nam direct contact op met de schooldirecteur van de ISK in Nijmegen voor lesstof, advies en tips. Met hun hulp werd ik in één keer schooldirecteur, docent én conciërge van de nieuwe ISK in Apeldoorn. Ik was verantwoordelijk voor het openen van de school, het inrichten van de klaslokalen en het voorbereiden van alle lessen. Om de jongeren goed voor te bereiden op het Nederlandse schoolsysteem, nam ik het les- en pauzerooster van de ISK in Nijmegen ook over.

YOIN en de gemeente Apeldoorn vonden samen een leeg schoolgebouw. De wethouder gaf mij de sleutels en een rondleiding. Het gebouw was kil en leeg: geen stoelen, geen bureaus en geen schoolborden. Met hulp van scholen in de buurt verzamelden we meubilair. Toen alles eenmaal stond, hadden we ineens een echte school! 

Samen sterk in de klas

Ik gaf in mijn eentje les in drie klaslokalen tegelijk. Dat was intensief, maar goed te doen dankzij de motivatie van de jongeren. Iedere leerling kreeg dagelijks een rol en verantwoordelijkheid. Dat maakte het niet alleen overzichtelijker, maar ook leuker.

Omdat ik extra hulp goed kon gebruiken, nam ik contact op met Vluchtelingenwerk Apeldoorn. Via hen kwamen er vrijwilligers die als klasassistenten hielpen. Elke dag waren er twee aanwezig. De samenwerking was fantastisch.

Een grote, hechte familie

In mijn loopbaan als pedagogisch medewerker heb ik zelden meegemaakt dat zo’n grote groep jongeren het zó leuk vond om naar school te gaan. Ze kwamen altijd op de fiets, met goede zin. Ik had daar enorm veel waardering en respect voor. Het voelde als een grote, hechte familie.

De lessen verliepen ook heel soepel. Vaak zeiden ze: “Nu weten we hoe we met de buren, winkeliers en buschauffeurs Nederlands kunnen praten.” We oefenden namelijk met rollenspellen: de één was bijvoorbeeld de bakker, de ander de klant.

Hoewel de Nederlandse taal snel werd opgepikt, bleef het een moeilijke en soms gekke taal. Vooral woorden die op verschillende manieren geïnterpreteerd konden worden zorgden voor verwarring. “Waarom zeggen mensen ‘waar ben je geweest?’, want ‘waar’ is toch ook wat ‘echt’ is?”, vroegen de jongeren. Of “Waarom ‘ze gaat naar haar moeder’, ‘haar’ zit toch ook op je hoofd?”. Leg dat maar eens uit!

Met weemoed terugkijken

Ik had wekelijks contact met de docenten uit Nijmegen. Hun steun, tips en ideeën waren onmisbaar. De samenwerking met hen, met Vluchtelingenwerk en met de gemeente Apeldoorn heeft deze tijdelijke ISK tot een succes gemaakt. Tot op de dag van vandaag ben ik hen daar dankbaar voor.

Als woonbegeleider en als docent heb ik in deze periode enorm veel van deze jongeren geleerd, vooral over veerkracht. Elke dag besef ik opnieuw hoe bevoorrecht ik ben dat ik dit werk mag doen. Dat ik deze jongens en meisjes mag ondersteunen terwijl zij opgroeien en bouwen aan hun toekomst in een nieuw land.

Ik kijk met weemoed terug op deze tijd. Het is voor mij een onvergetelijke ervaring en één van de mooiste perioden uit mijn loopbaan bij YOIN. Ik ben erg trots op wat YOIN heeft bereikt en dankbaar dat ik hieraan een waardevolle bijdrage heb mogen leveren.